نخل ، درخت خرما

در پاره ای از آیات و روایات دینی از خرما به عنوان یک میوه بهشتی یاد شده است. ذکر نام نخل در کتب آسمانی و روایات دینی و مذهبی علاوه بر اثبات قدمت کشت و پرورش این درخت ، اهمیت و ارزش این محصول مفید را آشکار می سازد.

فسیل نخل از رسوبات دوره کرتاسه به دست آمده و در این دوره تا شمال کانادا نیز گسترش داشته است.

گونه نخل خرما در سال ۱۷۵۳ توسط آقای لینه (Linnaeaus) نامگذاری علمی و معرفی شد. موطن اصلی نخل نواحی شبه استوایی با میزان بارندگی کم است که میزان آب جهت آبیاری این گیاه کافی باشد.

گستردگی گونه خرما عمدتا در نیمکره ی شمالی و در کشورهای ایران، پاکستان، عراق، عربستان و سایر کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس همچنین بیشتر کشورهای شمال آفریقا و ایالات متحده آمریکا است و در نیمکره جنوبی نیز به طور پراکنده دیده می شود.

در ایران کشت نخل همزمان با تشکیل حکومت هخامنشیان رونق گرفت. ارقام خرما  ایران بیش از  ۴۰۰ رقم است  و نقاط کشت خرما عبارتند از: خوزستان، بوشهر، فارس، سیستان و بلوچستان، کرمان، هرمزگان و… . شمالی ترین نقاط کشت این درخت در ایران قصر شیرین و دره فرخی در حدود ۱۵ کیلومتری شمال غربی خور است.

تعدادی از انواع خرما

در مورد سطح زیر کشت این محصول در ایران، سطح درختان بارور در کل کشور برابر ۱۹۸ هزار و ۵۱۰ هکتار است که بیشتر سطح باغات بارور به استان کرمان اختصاص دارد.

آثار و شواهد موجود حاکی از آن است که کشت نخل از دوران ساسانیان در شهرستان دشتستان استان بوشهر رواج داشته است و با استفاده از شبکه های سنتی بسیار پیچیده و از کیلومترها فاصله، آب رودخانه های شاپور و دالکی را به دشت ها هدایت می نمودند و کشت این درخت صورت می گرفته است هم اکنون نیز کشت خرما در این ناحیه صورت می‌گیرد.